عذر تقصیر - جهت تاخیر
سلام
دوباره برگشتم
دیدم نیما که هیچ وقت هیچی تو بلاگ نمی نوشت داره پست می زاره من گفتم خیلی سه که من! که یه عمر پای این بلاگ استخون ترکوندم چیزی ننویسم. آخه من پیش خودم می گفتم که بابا خوابگاه که تموم شد و دیگه چی بنویسم حالا شاید از این به بعد خاطرات اون روزا رو براتون بنویسم. فعلاْ بعد نیست یه کم از اوضاع و احوال کنونی خوابگاه سابق بدونید:
این استناد نبیئی برونکا مسئول خوابگاهمون رو که می شناسید! حالا من یه توضیحات اضافه ای می دم که بهتر بشناسید. بعد از امتحانا و تحویل پروژه و حتی قبل از تحویل پروژه خوابگاه خالی از سکنه شده بود و حتی یه کلاغ هم اونجا پر نمی زد. آخه قبل از این که قرارداد ما با خوابگاه تموم بشه درش رو تخته کردن و ما رو پرت کردن تو جوب و خیابون و با آسفالت یکی شدیم البته ما مشکلی نداشتیم چون مارمون تو ملایر تموم شده بود ولی بعضی از بچه های شهر سازی که هنوز پروژه تحویل نداده بودن خوردن تو دیوار و حسابی کفری شده بودن. به قول بنیامین اینم بمونه
ما هم گفتیم خب حالا ما که داریم می ریم بگید که این نبیئی بیاد ببینیم که چقدر قراره از پول پیش کم کنه تا ما هم تکلیف خودمون رو بدونیم ولی با هزار و ان جور بهانه ما رو کاکوچ کردن و دورمون زدن و نبیئی نیومد که نیومد و مدام می گفتن که باید قبض های آخر بیاد ما می گفتیم بابا فعلاْ این قبضایی که اومده رو حساب کنید به اونم می رسیم اما انگار ... به گوش خر می خوندیم.
حالا دیگه ما برگشته بودیم خونه و مدام زنگ می زدیم به این نبیئی که آقا پول ما چی شد تو که هی می گفتی من الم و بلم و جینبلم و ... اینا همه ی وجودت همین بود و دیگه شده بودیم موی دماغ این نبیئی و روز و شبش یکی شده بود.
تا بعد از ۲ ما و اندی دیدیم که بله مثل اینکه ایشون خواب نما شدن و نیت کردن که پول ما ها رو بدن اونم چه پول دادنی. شما یه مجموعه ی همگن رو در نظر بگیرید که تمام اعضای این مجموعه از هر لحاظ شبیه به همن. اعضای این مجموعه مثلاْ اینان: محمد - نیما - پوریا - احسان
خب هر عقل سالمی بدون کمک هیچ کس دیگه ای می تونه بفهمه که خب نبیئی قاعدتاْ برای همه ی اینا به یه اندازه پول ریخته ولی زهی خیال باطل چون پول دادن نبیئی از این قرار بوده:
نیما = ۸۰ تومن
محمد = ۷۴ تومن
پوریا = یادم نیست
احسان = ۱۴ تومن
تازه اینا که خوبه هنوز که هنوزه واسه ی من اصلاْ پول نریخته و بروی خودشم نمیاره که تو این خوابگاه یه طالع نحسی بود به اسم میثم که آسه می رفت و آسه میومد و ... اینا و من پ.لش رو هنوز ندادم.
درباره ی این موجود انسان نما که فکر می کنم دچار حالت ت... می شم و حالم بهم می خوره و با خودم می گم کی به این اصلاْ اجازه داده که بیاد تو دانشگاه و درس بده و دلم واسه مامان باباهای بیچاره می سوزه که بچه های مث دسته گلشون زیر دست چه کسی!!! درس می خونن.
فعلاْ خدافظ
+ نوشته شده در یکشنبه 5 شهریور1385ساعت 14:15 توسط میثم عطارزاده
|
